Storythai

ช่วงขาเรียวยาวสาวเท้าอย่างรวดเร็ว กระทบกับพื้นสีน้ำตาลเข้มของขั้นบันไดเสียงตึงตังเพื่อเร่งรีบนำพาร่างเพรียวบางของเจ้าตัวขึ้นสู่ชั้นสองของบ้าน ดวงตากลมใสจ้องมองบานประตูห้องที่อยู่มุมซ้ายสุดซึ่งเป็นจุดหมายปลายทาง พลางก้าวออกไปข้างหน้าในขณะที่ริมฝีปากอิ่มสีแดงสดเผยรอยยิ้มกว้างขวาง

                ฝ่ามือเรียวจับลูกบิดทันทีที่มาหยุดยืนอยู่หน้าห้องอันคุ้นเคย ก่อนจะใช้แรงเพียงน้อยนิดในการดันให้บานประตูเปิดออก ใบหน้าหวานซึ่งเคยประดับไปด้วยรอยยิ้มบัดนี้กลับค่อยๆจางหายลงไป เมื่อดวงตากลมสวยเห็นภาพของเพื่อนสนิทข้างบ้านกำลังกกกอดร่างของหญิงสาวคนหนึ่งบนเตียงนอนและเขาก็จำได้อย่างดีว่าเธอเป็นรุ่นพี่ที่โรงเรียน

                เด็กหนุ่มยืนนิ่งค้างทำอะไรไม่ถูกกับสถานการณ์ในตอนนี้ จนกระทั่งได้ยินเสียงร้องตกใจของหญิงสาวตรงหน้าทำให้สติที่กระเจิดกระเจิงไปเมื่อครู่กลับเข้าสู่ปกติได้อีกครั้ง พร้อมกับที่ดวงตาสีน้ำตาลเข้มทันเห็นร่างบอบบางของรุ่นพี่ซึ่งสวมเสื้อผ้าอย่างลวกๆผละออกไปจากห้อง

                “เอ่อ...ขอโทษนะเรียวจัง คือ ฉันไม่รู้ว่านายกำลัง...” ริมฝีปากอิ่มสีแดงสดเอ่ยออกมาได้เพียงเท่านั้น คำพูดที่ยังคงหลงเหลือก็ถูกชะงักลงไปเนื่องจากกระดากอาย ใบหน้าของเด็กหนุ่มซับเลือดฝาดจนเข้มขึ้น พลางลอบมองอีกฝ่ายที่ดูท่าจะหัวเสียไม่น้อยกับการถูกขัดจังหวะเมื่อครู่

                “ช่างเถอะ”

ถึงจะบอกแบบนั้น แต่ไม่ว่าจะมองอะไรก็ดูขวางหูขวางตาไปเสียหมด พาลทำให้เด็กหนุ่มเจ้าของบ้านรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา ฝ่ามือใหญ่เสยผมสีดำสนิทที่ปรกหน้าออกไปเผยให้เห็นใบหน้าคมดุซึ่งมีไฝเม็ดเล็กใต้ดวงตาช่วยขับความเด่นขององค์ประกอบต่างๆให้มีเสน่ห์มากยิ่งขึ้น

                ร่างเพรียวบางของเพื่อนสมัยเด็กเดินเข้าไปทรุดตัวลงนั่งเคียงข้างกับอีกฝ่ายบนเตียง ดวงตากลมเหลือบมองท่าทีของเรียวที่นิ่งเฉยโดยไม่เอ่ยอะไรออกมาอีกด้วยความรู้สึกผิด บรรยากาศที่เงียบเชียบชวนให้เด็กหนุ่มหน้าหวานอึดอัดใจอย่างที่สุด

                เดิมทีหลังจากที่ได้รับเอกสารการสอบผ่านเข้าโรงเรียนมัธยมปลายชายล้วนคุโตะแล้ว ฮิโรกิก็รีบวิ่งมาหาเพื่อนข้างบ้านคนนี้ด้วยความเหนื่อยหอบ เพียงเพื่อต้องการบอกว่านับจากนี้ไปเขาก็จะได้เรียนที่เดียวกับเรียวอีกเหมือนเดิม           

แค่คิดว่าต่อไปจะได้ไปโรงเรียนพร้อมกับเรียว ได้เรียน ได้เที่ยวด้วยกันเหมือนกับที่ผ่านมาโดยตลอด ความอ่อนล้าจากการตั้งใจอ่านหนังสือมาเป็นเดือนก็หายไปชั่วพริบตา แต่การที่เขาดีใจเสียจนต้องรีบนำเรื่องนี้มาบอกกล่าวคนตรงหน้าก่อน ทั้งที่พ่อกับแม่ยังไม่รับรู้เลยด้วยซ้ำก็เพื่อหวังจะได้เห็นรอยยิ้มหรือคำชมสักคำของอีกฝ่าย หากตอนนี้กลับกลายเป็นว่าทำให้เขาต้องตกอยู่ในสถานการณ์อันตึงเครียดแทน

“เรียวจัง” ใบหน้าหวานจัดของเด็กหนุ่มที่เคยสดใสร่าเริงบัดนี้กลับเจื่อนลงอย่างเห็นได้ชัด ฝ่ามือบางเอื้อมไปแตะท่อนแขนอีกฝ่ายแผ่วเบาราวกับต้องการให้คนที่นั่งอยู่ข้างๆกันหันมาบอกว่ายกโทษให้กับความผิดพลาดที่เขาทำไปด้วยความไม่ตั้งใจ

หากอีกฝ่ายกลับยังนั่งนิ่งเหมือนอย่างเดิม ฮิโรกิจึงชักมือมาวางไว้บนตักของตัวเอง ความเงียบสงบเข้าปกคลุมภายในห้องอีกครั้งหนึ่ง แต่เพียงชั่วครู่เท่านั้นเมื่ออยู่ๆคนที่เคยนั่งเฉยฉุดข้อมือของเด็กหนุ่มเพื่อนข้างบ้านลงมาอย่างแรง ร่างเพรียวบางของฮิโรกินอนแผ่หลาบนเตียงนุ่ม ในขณะที่ดวงตากลมสีน้ำตาลเข้มเบิกกว้างด้วยความตกใจ

ฮิโรกิพยายามพยุงตัวขึ้นมา แต่แล้วก็ต้องถูกผลักให้นอนลงไปอีกด้วยฝีมือของคนที่กำลังคร่อมอยู่ด้านบน ดวงตากลมสวยจ้องมองใบหน้าคมดุของอีกฝ่ายที่ไม่สามารถคาดเดาได้เลยว่าตอนนี้คิดอะไรอยู่อย่างหวาดระแวง

แล้วเรื่องทั้งหมดมันก็เริ่มต้นขึ้นจากตอนนั้น...

Talk

สั้นใช่ไหมล่ะ ใครที่หลงเข้ามาอ่านลองเลื่อนไปดูที่จั่วหัวเอาไว้ แล้วจะเห็นว่านี่มันคือ 'Dessert' นั่นไม่ใช่ชื่อฟิค แต่เป็นหัวข้อบอกให้รู้ว่ามันเป็นเพียงของหวานที่เอามาเสริฟให้อ่านระหว่างว่างหรือแก้เซ็งต่างหาก สำหรับฟิคเรื่องนี้ บางคนอาจสงสัยว่าแล้วเรื่องเก่าทำไมไม่ต่อให้จบก่อน อยากอยู่ค่ะ แต่ตอนนี้อยู่ในช่วงตัน เบื่อ เซ็ง เหนื่อย แล้วก็เครียดอะไรนิดหน่อย ส่วนของหวานที่นำมาเสริฟนี่ความจริงแต่งไว้นานแล้วค่ะ และก็เป็นส่วนสำคัญในโปรเจคเดือนหน้าเลยลองเอามาให้อ่านกันดู ที่จริงฟิคเรื่องนี้ก็คือนอกใจ เวอร์ชั่นเรียวน้องนั่นเองค่ะ ใครอ่านแล้วมีความคิดเห็นยังไงก็คอมเม้นท์บอกได้นะคะ หรืออยากจะถามสารทุกข์สุขดิบก็ไม่ว่ากัน

สุดท้ายนี้อยากบอกว่าจะพยายามอัพไดนะคะ ถ้าไม่มีอะไรทำก็เข้ามาเช็คดูได้นะว่าเราแอบมาลงฟิคเรื่องอะไรบ้างรึเปล่า แอบคิดกันล่ะสิว่าเช็คไปก็เท่านั้น อื้ม...คิดงั้นก็ไม่ว่าค่ะ แต่ถ้าลงจริงก็ไม่รู้ล่ะนะ

PS. ขอบคุณคนที่ส่งเมลล์มาทวงฟิคด้วยนะคะ จะพยายามรีบปั่นฟิคมาลงเหมือนที่ตอบกลับไปในเมลล์แล้วกัน ส่วนเรื่องจองฟิค Do U? จะบอกอีกทีพร้อมกับลงตอนที่ 15ค่ะ