Storythai

Title : Do you want to buy me?
Cast : Jin × Kazuya, Ryo × Hiroki, Yuichi × YamaP
Part : Chapter 10
Author : nanzhou






เด็กหนุ่มร่างเพรียวยืนนิ่งงันราวกับว่ากำลังทำอะไรไม่ถูก เรื่องที่ถูกจู่โจมอย่างกะทันหันโดยไม่ทันตั้งตัวทำให้ตกใจจนแทบลืมเลือนว่าต้องเข้ามาทำอะไรในห้องของคนที่หลับสนิทตรงหน้านี้ แต่ความตกใจเพียงแค่นั้นคงเทียบไม่ได้กับความรู้สึกแปลกประหลาดที่ต้องมารับรู้ว่า จูบอ่อนโยน เมื่อครู่เกิดจากการละเมอเพ้อพกถึงคนสำคัญของคนคนนี้เท่านั้นเอง..



ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่นคล้ายกับเป็นการกักขังความรู้สึกบางอย่างที่กำลังปกคลุมและมีอิทธิพลอย่างมากกับตัวเองอยู่ในตอนนี้ เด็กหนุ่มพยายามสลัดความรู้สึกแปลกใหม่ที่ต้อนให้เขาต้องจนมุมออกไปให้หมด ก่อนจะกลับมาให้ความสนใจกับคนที่หลับใหลไม่ได้สติตรงหน้าอีกครั้ง..



คุณเรียว ตื่นก่อนเถอะครับ มีโทรศัพท์ด่วนถึงคุณ.....คุณเรียวครับ



ฮิโรกิพ่นลมหายใจออกมาเล็กน้อยหลังจากที่ไม่ว่าจะเรียกอย่างไร นัยน์ตาสีดำขลับของอีกฝ่ายก็ยังถูกปิดสนิทเหมือนเดิม เด็กหนุ่มลังเลอยู่นานเพื่อเลือกหาวิธีอื่นที่ไม่ใช่การออกแรงเขย่าร่างของคนตรงหน้าให้รู้สึกตัว แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่สามารถหลีกหนีหนทางนี้ไปได้ ในเมื่อมันเป็นวิธีเดียวที่จะทำให้คนขี้เซาได้รับโทรศัพท์ด่วนนั้นเสียที..



แต่ทว่าฝ่ามือเรียวบางที่กำลังแตะแผ่วเบาลงบนท่อนแขนของอีกฝ่ายกลับถูกชายหนุ่มที่หลับสนิทอยู่เมื่อครู่ปัดออกอย่างแรงโดยไม่ใยดี..



ใครใช้ให้นายเข้ามาในห้องฉัน!?



สายตาเกรี้ยวกราดของนิชิคิโด เรียว ถูกส่งมาให้เด็กหนุ่มที่ยืนนิ่งอึ้งอย่างไม่ปิดบัง ฮิโรกิรู้สึกว่าตัวเขาเป็นเหมือนผู้ป่วยโรคติดต่อร้ายแรงซึ่งสามารถแพร่เชื้อไปให้ใครต่อใครที่อยู่ใกล้ชิดกับเขาได้อย่างไรอย่างนั้น ถึงทำให้ชายหนุ่มหน้าดุคนนี้แสดงท่าทีรังเกียจเขาออกมาชัดเจนเหลือเกิน..



ฉันถามไม่ได้ยินรึไง!!?



เสียงทุ้มต่ำตวาดดังลั่นจนเด็กหนุ่มร่างเพรียวสะดุ้งตัวน้อยๆ กลีบปากอิ่มสีสดของฮิโรกิเม้มเข้าหากันแน่นเป็นเส้นตรง ก่อนจะคลายออกช้าๆเสมือนเป็นการลดความวิตกกังวลลงไป หากแต่ดวงตากลมสีน้ำตาลเข้มกลับเต็มไปด้วยความหวั่นเกรงชายหนุ่มตรงหน้า..



เอ่อ...มีโทรศัพท์ด่วนถึงคุณ แล้วผมก็เคาะประตู แต่คุณหลับอยู่.....ผมก็เลยเปิดประตูเข้ามา



นัยน์ตาสีดำมืดมิดจ้องเด็กหนุ่มที่เอาแต่ก้มหน้าบอกเหตุผลเสียงเบาจนแทบไม่ได้ยินเสียด้วยซ้ำ ใบหน้าคมดุส่ายศีรษะอย่างเหนื่อยหน่าย ร่างโปร่งของชายหนุ่มลุกขึ้นจากเตียงนอนกว้างขนาดใหญ่ ก่อนจะรีบเร่งสาวเท้าออกไปจากห้องโดยไม่หันกลับมามองใครอีกคนที่ยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม..



ฝ่ามือใหญ่คว้าโทรศัพท์ที่ถูกปล่อยให้รอสายอยู่นานขึ้นมาจากบนโต๊ะกระจกใส ส่งเสียงทุ้มต่ำของตัวเองกรอกลงไปเพื่อให้ปลายทางรู้ว่าเป็นคนที่อยากพูดคุยด้วย และแทบจะทันทีที่อีกฝ่ายตอกกลับมาด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดหลังจากที่ต้องนั่งรอคุณชายนิชิคิโดอยู่ร่วมหลายนาที..



มึงทำอะไรอยู่ว่ะ!? กูรอจนจะหลับอยู่แล้วเนี่ย!



ใครใช้ให้มึงโทรมาเวลานอนกูล่ะ จุนโนะ?



นอกจากจะไม่มีคำกล่าวขอโทษแล้ว ยังบ่ายเบี่ยงโยนความผิดมาให้คนอื่นได้อีกด้วย ชายหนุ่มร่างสูงที่ตอนนี้ล้มตัวลงนอนยาวเหยียดบนโซฟาจึงทำได้แค่นึกฉุนเพื่อนตัวเองเท่านั้น แต่จุนโนะก็ไม่คิดจะต่อความกับอีกฝ่ายให้ยุ่งยากใจ เพราะรู้ดีว่าคงไม่มีทางต้อนให้เรียวยอมรับความผิดเล็กน้อยนี่ได้อยู่ดี..



เออ! กูผิดเองที่โทรมาตอนนี้ แต่ขอให้รู้ไว้ซะ ถ้าไม่มีเรื่องสำคัญจริงๆ กูก็คงไม่โทรมาหามึงแต่เช้าแบบนี้หรอก



เรื่องสำคัญ? คิ้วสีดำเข้มเหมือนกับนัยน์ตาคมเลิกขึ้น ใบหน้าของเรียวยังคงเรียบเฉยดังเดิมไม่แตกต่างจากปกติมากนัก..



เออสิ! แล้วมึงว่าสำคัญหรือไม่สำคัญกันล่ะที่กูเกือบโดนวางยา แต่คนซวยดันกลายเป็นไอ้จินได้น่ะ



ผู้สืบทอดคนเดียวของนิชิคิโดเลือกที่จะเงียบฟังคำประชดประชันของเพื่อนรัก เรียวไม่ได้ตอบรับกลับไปว่าเรื่องที่ได้ยินเมื่อครู่สมควรเป็นเรื่องสำคัญจริงหรือไม่ เพราะรู้ว่าประโยคกึ่งคำถามของอีกคนนั้นก็ไม่ได้ต้องการเอาคำตอบจากเขาเช่นเดียวกัน..



จุนโนะไม่ได้ต้องการเอ่ยแดกดันใคร หากน้ำเสียงที่แสดงออกมาอย่างชัดเจนว่าไม่พอใจนั่นเกิดจากการโทษว่าเป็นความผิดที่โง่เขลาเบาปัญญาของตัวเองมากกว่าที่ถูกคุณหนูทานากะล่อหลอกจนเกือบติดกับ แต่ถึงจะโชคดีอย่างไรที่ไหวตัวทัน ชายหนุ่มก็กลับต้องมานั่งหัวเสียไม่น้อยที่มารับรู้ว่าเพื่อนที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอย่างจินต้องพลอยติดร่างแหไปด้วย..



มึงจำได้มั้ยตอนที่เรนะยื่นเครื่องดื่มสูตรพิเศษแก้วนั้นให้กูน่ะ? แล้วไอ้จินมันดันแย่งไปดื่มเอง หลังจากนั้นสักพักอยู่ๆไอ้จินมันก็มีท่าทางแปลกๆใช่มั้ย? นั่นก็เพราะในแก้วใบนั้นใส่ยาปลุกไว้ไง!



คุณชายทางุจิที่มักจะมีแต่รอยยิ้มกว้างขวาง และดูเป็นคนอารมณ์ดีอยู่เสมอบัดนี้แทบจะแปรเปลี่ยนเป็นคนละคนไปแล้วด้วยซ้ำ ดวงตาตี่ชั้นเดียวดั่งคนโบราณวาวโรจน์ด้วยความโกรธแค้นที่ฝังแน่นจนสุ่มอยู่ในอก..



ผู้หญิงคนนั้นทำเพื่ออะไร?



หึ ก็ตระกูลทานากะกำลังจะล้มละลายในไม่ช้านี้ ยัยนั่นเลยคิดจะหาที่ยึดเกาะ ถึงคิดแผนชั่วร้ายแบบนี้เพื่อแบล็คเมล์ฉัน โดยกะให้ฉันกินยาปลุกแก้วนั่นเข้าไป แล้วเกิดอาการทนไม่ไหวลากเจ้าหล่อนไปมีเซ็กซ์ในห้องที่ตั้งกล้องถ่ายวิดีโอเอาไว้น่ะสิ!!



ใบหน้าคมดุที่เรียบเฉยไม่แสดงท่าทางโกรธแค้นหัวฟัดหัวเหวี่ยงเหมือนกับอีกคน หากแต่ภายใต้ความเฉยชานั้นกลับเต็มไปด้วยบันดาลโทสะไม่แตกต่างกัน ความทรงจำบางอย่างในอดีตที่เรียวนึกอยากลืมเลือนตอนนี้กลับแจ่มชัดขึ้นมาในสมองราวกับเทปที่ถูกกรอซ้ำซากวนไปวนมาจนน่าปวดหัว อาจเป็นเพราะเรื่องที่ได้ยินมาทั้งหมดมันช่างคล้ายคลึงกับเรื่องราวเมื่อตอนนั้นเสียเหลือเกิน..



เรื่องราวที่ทำให้เขาเจ็บเจียนตายมาแล้วครั้งหนึ่งในชีวิต..
เรื่องราวที่ทำให้เขานึกสมเพชตัวเองมาโดยตลอด..
เรื่องราวที่เขาจะไม่มีวันให้อภัยใครคนหนึ่งอย่างเด็ดขาด..



แล้วมึงรู้ทันแผนชั่วของผู้หญิงคนนั้นได้อย่างไง?



จุนโนะกลั้วหัวเราะออกมาเมื่อได้ยินคำถามของเพื่อนรัก ชายหนุ่มอยากขอบคุณตัวเองเหลือเกินที่นึกระแวงคุณหนูทานากะตั้งแต่เห็นท่าทางแปลกๆของจิน นอกจากนั้นโชคยังเข้าข้างชายหนุ่มอีกที่เผอิญไปสังเกตเห็นกล้องวิดีโอซึ่งถูกซ่อนอยู่ในตู้เสื้อผ้าที่ปิดไม่แน่นหนาดีพอช่วงระหว่างรอคุณหนูทานากะอาบน้ำ..



ต้องขอบคุณความรอบคอบของกู และขอบคุณความสัพเพร่าของยัยนั่นที่ทำให้กูไปแอบเห็นวิธีการชั่วๆเข้า ถึงได้ไหวตัวทันแบบนี้



แม้มึงจะไหวตัวทันก็จริง แต่คนที่เคราะห์ร้ายอย่างไอ้จินล่ะ มันจะเป็นอย่างไงบ้าง?



กูโทรหามันตั้งแต่รู้แผนชั่วนั่นแล้ว แต่มือถือมันปิด โทรหาคาเมะก็ไม่รับสาย โทรเข้าบ้านก็เหมือนกัน จนกูหมดปัญญาแล้วเนี่ย สุดท้ายก็เลยวานไอ้ยูกับโทโมะไปดูมันที่บ้าน ส่วนกูก็รีบโทรมารายงานให้มึงฟังน่ะล่ะ



คุณชายนิชิคิโดนิ่งเงียบหลังจากที่ฟังคำพูดของอีกคน ในตอนนี้ความกังวลทั้งหมดกลับตกไปอยู่ที่เด็กหนุ่มที่เขานึกเอ็นดูเหมือนน้องชายแท้ๆคนนั้นมากกว่า ถึงเรียวจะไม่เคยลิ้มรสชาติของยาปลุก แต่ชายหนุ่มก็มั่นใจว่าฤทธิ์ของมันสามารถทำให้จินทรมานจนทุรนทุรายได้มากเพียงใด วิธีเดียวที่จะหายจากอาการนั้นได้ก็มีแค่การปลดปล่อยความต้องการออกมาเท่านั้น และนั่นเป็นสิ่งที่น่าเป็นห่วงที่สุดสำหรับคนทั้งสองคน..



จิน กับ คาเมะ..



....................................................................



เสียงออดที่ดังสนั่นหวั่นไหวจนกระทั่งคนที่เพิ่งมีโอกาสได้พักผ่อนไม่กี่ชั่วโมงต้องตื่นขึ้นมาอย่างหัวเสีย เส้นผมสีเข้มถูกส่ายสะบัดไล่ความง่วงงุนออกไป เปลือกตาที่คอยแต่จะปิดค่อยๆเปิดขึ้นเพื่อปรับเข้ากับแสงไฟในห้อง ร่างสูงใหญ่ของอาคานิชิ จิน ลุกขึ้นนั่งโดยที่แผ่นหลังกว้างเอนพิงกับพนักเตียง..



นัยน์ตาคมสีน้ำตาลเสมองร่างบอบบางของอีกคนที่ยังคงนอนหลับสนิทอยู่ด้านข้าง เด็กหนุ่มใบหน้าหวานผู้เป็นน้องชายต่างสายเลือดมีเพียงผ้าห่มผืนหนาผืนเดียวกับที่จินใช้อยู่ในตอนนี้ปิดบังเรือนร่างขาวกระจ่างที่เขาได้สัมผัสไปแล้วทุกส่วนเอาไว้เท่านั้น..



ความรจที่พึงมีต่อการกระทำของตัวเองแล่นขึ้นมาจุกอยู่บนหน้าอก ยิ่งคิดถึงเรื่องความสัมพันธ์ และฐานะระหว่างพี่ชายกับน้องชายด้วยแล้วยิ่งรู้สึกว่าตัวเขาโง่งมยิ่งนัก เสียงออดหน้าบ้านยังคงดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง แต่ชายหนุ่มกลับไม่คิดจะใส่ใจ..



ใครมาหรอจิน?



นัยน์ตาสีน้ำตาลคมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยหลังจากที่สติสัมปชัญญะทั้งหมดมัวแต่จดจ่อกับความผิดพลาดของตัวเองจนไม่รู้ว่าใครอีกคนที่ได้กอดก่ายมาแทบทั้งคืนตื่นจากหลับใหลแล้ว..



ใบหน้าเครียดขรึมของจินเบือนหนีดวงตาเรียวของอีกฝ่ายที่จ้องมองมา การกระทำเห็นแก่ตัวเมื่อคืนทำให้ชายหนุ่มไม่กล้าสู้หน้าน้องชายต่างสายเลือดคนนี้ แต่ท่าทางที่แสดงออกมาแบบนั้นกลับกลายเป็นว่าทำให้อีกคนเข้าใจผิดโดยไม่รู้ตัว..



ไม่รู้



ริมฝีปากบางเฉียบสีระเรื่อเผลอเม้มเข้าหากันแน่น เด็กหนุ่มร่างบางทำทีเป็นไม่สนใจกับอากัปกิริยาเมื่อครู่ของคนตรงหน้า คาเมะค่อยๆพยุงตัวเองลุกขึ้นอย่างยากลำบาก ร่างกายที่ถูกใช้งานแทบทั้งคืนเต็มไปด้วยความอ่อนล้า และการขยับเขยื้อนตัวในแต่ละครั้งก็นำพาให้เด็กหนุ่มต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ..



แล้วจะปล่อยให้เขากดออดต่อไปเรื่อยๆงั้นเหรอ? คาเมะถามด้วยความข้องใจ แต่ดวงตาเรียวกลับไม่ได้มองใบหน้าของคู่สนทนาเลยแม้แต่น้อย เด็กหนุ่มเอนแผ่นหลังของตัวเองพิงเข้ากับพนักเตียงเช่นเดียวกับที่คนข้างกายทำ..



แต่ทว่าร่างกายที่สัมผัสโดนเข้ากับอีกฝ่ายโดยไม่ได้ตั้งใจทำเอาแก้มใสแดงวาบขึ้นมา ฟันคมซี่เล็กถูกกัดลงบนริมฝีปากบางเพื่อระงับความเขินอาย คาเมะรู้สึกว่าใบหน้าของตัวเองกำลังร้อนผ่าวไปหมด ยิ่งกว่านั้นก็คือเรื่องที่โดนโอบกอดเหมือนกับคนรักตลอดคืนจนถึงรุ่งเช้ากลับเด่นชัดอยู่ในสมองตอนนี้..



ใบหน้าที่เคยเต็มไปด้วยความกระดากอาย เพียงแค่ไม่นานกลับต้องแปรเปลี่ยนเป็นความหม่นหมอง เด็กหนุ่มพยายามสะกดกลั้นความเสียใจเอาไว้เมื่อสัมผัสบางเบาชั่วครู่ได้จางหายไปพร้อมกับร่างสูงใหญ่ของจินที่ลุกขึ้นจากเตียงนอน..



คาเมะไม่อยากตีความหมายจากท่าทางของจินว่าเป็นการรังเกียจ..
แต่คาเมะก็ไม่อาจตีความหมายที่แตกต่างไปจากนี้ได้เช่นกัน..



ชายหนุ่มก้มลงหยิบเสื้อผ้าซึ่งถูกทอดทิ้งกระจัดกระจายอยู่ทั่วห้องขึ้นมาใส่อย่างลวกๆ ใบหน้าได้รูปยังคงหลีกเลี่ยงการมองตรงไปที่อีกคน..



ฉันขอโทษ



ถึงเสียงทุ้มของจินจะกล่าวออกมาแผ่วเบาเพียงใด แต่มันกลับก้องอยู่ในโสตประสาทการรับรู้ของคาเมะอย่างชัดเจนทุกถ้อยคำ..



ขอโทษทำไมจิน?



ขอโทษสำหรับทุกอย่าง ขอโทษที่ไม่สามารถระงับอารมณ์ของตัวเองได้ทั้งๆที่นายเป็นน้องของฉัน ขอโทษที่ทำให้นายต้องเดือดร้อนไปด้วย...ฉันรู้ว่าแค่คำขอโทษคงไม่สามารถทดแทนกับสิ่งที่นายต้องเสียไปได้ แต่ฉันก็ไม่เห็นหนทางอื่นที่ดีไปกว่านี้



ความรู้สึกผิดมากมายถูกเจือปนมากับน้ำเสียง ชายหนุ่มที่ยืนก้มหน้ามองพื้นห้องจึงไม่มีทางสังเกตเห็นแววตาตัดพ้อจากคนที่ถูกทิ้งไว้ด้านหลังเลยแม้แต่น้อย ถ้าเพียงแต่จินจะหันกลับไปมองบ้างคงรับรู้ว่าตัวเองเป็นคนสร้างความปวดร้าวให้กับน้องชายต่างสายเลือดมากแค่ไหน..



จินไม่เคยรู้เลยว่าสิ่งที่คาเมะอยากได้นักอยากได้หนาไม่ใช่คำขอโทษ เพราะคาเมะเต็มใจให้ทุกอย่างกับจินโดยไม่คิดจะเรียกร้องอะไรกับคืนมา..



แต่สิ่งที่คาเมะอยากได้เพียงสิ่งเดียวจนถึงกับยอมให้จินกอด ทั้งๆที่รู้อยู่เต็มอกว่าจินไม่รักก็คือ การเป็นแค่ใครคนหนึ่งที่จินจะมองมาบ้าง มองมาที่เขาในฐานะของคนคนหนึ่งที่รักจิน ไม่ใช่มองเขาในฐานะน้องชายเหมือนกับที่ผ่านๆมา..



จิน...จนถึงตอนนี้แล้วเห็นฉันเป็นอะไร?



ชายหนุ่มไม่รู้ว่าอีกฝ่ายแทบจะกลั้นใจรอคำตอบของตัวเขาขนาดไหน ไม่รู้ว่าเด็กหนุ่มต้องใช้ความพยายามกับคำถามนี้เพียงใด ความเงียบชั่วอึดใจกับการรอคอยกลับสร้างความทรมานให้กับใครคนหนึ่งได้มากมายจนแม้แต่ตัวจินเองก็คงนึกไม่ถึง..



คาเมะ...ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตาม สำหรับฉันแล้วนายยังคงเป็นน้องชายที่น่ารักเสมอ



ดวงตาเรียวถูกปิดลงช้าๆพร้อมกับที่หยดน้ำพรั่งพรูออกมาตามแนวแก้มใส เด็กหนุ่มอยากให้เรื่องราวทั้งหมดนี่เป็นเพียงความฝัน แต่ก็รู้ว่ามันไม่มีทางเป็นไปได้ ความพยายามมากมายที่ได้ทำลงไปกลับกลายเป็นสิ่งที่สูญเปล่าชั่วพริบตาเดียวเท่านั้น..



ไม่ว่าอย่างไรตลอดชีวิตนี้ เขาก็คงหนีไม่พ้นกับฐานะของน้องชายอยู่ดี..



ในเมื่อยังเห็นฉันเป็นน้องชาย งั้นนายก็ไม่ต้องขอโทษหรอกนะ ถือซะว่าไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นก็แล้วกัน... เมื่อคืนนี้มันไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยสักอย่างเดียว



ฝ่ามือเล็กทั้งสองข้างปาดน้ำตาออกเร็วๆ รอยยิ้มฝืนๆกลับปรากฏบนใบหน้าหวานแทนเมื่อร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มผู้เป็นพี่หันมา นัยน์ตาสีน้ำตาลคมมองคนร่างเล็กที่ยังคงนั่งนิ่งบนเตียงด้วยท่าทางที่คาเมะไม่นึกอยากเห็นเลยแม้แต่น้อย..



ฉัน......



เลิกพูดเรื่องนี้กันได้แล้วจิน ฉันว่านายออกไปดูดีกว่าว่าใครมายืนกดออดอยู่ได้นานสองนานขนาดนี้น่ะ



คาเมะเลือกใช้ประโยชน์จากคนที่ยังคงไม่ลดละความพยายามอยู่ด้านนอก ออดที่ยังคงแผดเสียงดังสนั่นไหวหวั่นทำให้ชายหนุ่มไม่เอ่ยคำพูดทำร้ายจิตใจใครอีกคนโดยไม่รู้ตัวออกมา ริมฝีปากบางระเรื่อแย้มยิ้มให้กับพี่ชายต่างสายเลือดอีกครั้งเพื่อให้อีกฝ่ายสบายใจขึ้น แล้วในที่สุดทุกอย่างก็เป็นไปตามความต้องการของเด็กหนุ่มเมื่อจินสาวเท้าออกไปจากห้องได้เสียที..



ทิ้งให้คนที่อยู่ด้านหลังไม่จำเป็นต้องฝืนทนตัวเองต่อไป น้ำตาที่เคยเหือดแห้งจึงไหลออกมานองใบหน้าหวาน..



มัวทำอะไรอยู่!? ทันทีที่ช่วงขานำพาร่างสูงใหญ่ของตัวเองออกมาอย่างเร่งรีบจนหยุดยืนอยู่ตรงรั้วไม้ เสียงจากคนคุ้นเคยทั้งสองคนก็ดังขึ้นอย่างพร้อมเพรียงราวกับได้นัดหมายกันเอาไว้ล่วงหน้า..



จินหลุดขำออกมาแผ่วเบา หากแต่อีกสองคนที่ถูกรบกวนเวลานอนจากจุนโนะกลับทำหน้าบึ้งตึง แสงแดดในช่วงเวลาสายๆเริ่มแผดเผาร่างของที่อยู่ด้านนอกรั้ว ชายหนุ่มเจ้าของบ้านจึงรีบเปิดประตูเชื้อเชิญให้คนทั้งคู่เข้ามาในบ้านโดยเร็ว..



มีอะไรรึเปล่าถึงได้มากันแต่เช้าแบบนี้? คำถามของจินเรียกให้อีกสองคนที่แทบจะลืมความตั้งใจในตอนแรกของตัวเองไปแล้วแสดงท่าทางร้อนรนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด..



ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยก่อนจะหันไปประสานเข้ากับดวงตาสีดำคมของคนที่มาด้วยกันราวกับต้องการบ่ายเบี่ยงให้อีกฝ่ายเป็นคนเริ่มต้นเสียเอง ยูอิจิพยักหน้าตอบรับคำสั่งกลายๆนั่นช้าๆพร้อมกับที่ร่างสูงโปร่งของชายหนุ่ม และร่างบางของคนรักนั่งลงบนโซฟาในห้องนั่งเล่นหลังจากที่เจ้าของบ้านเดินนำทางมาถึงเมื่อสักครู่..



เรื่องมึงนั่นแหละจิน เล่นเอาไอ้จุนโนะแทบไม่ได้หลับไม่ได้นอน แถมยังพาลมาถึงกูกับโทโมะอีก



เรื่องของฉัน?



ใช่ ก็เรื่องที่มึงโดนยาปลุกน่ะล่ะ!



สิ้นคำพูดของเพื่อนสนิทนัยน์ตาสีน้ำตาลคมเข้มเบิกกว้างอย่างตกใจ ริมฝีปากอิ่มแทบจะไม่สามารถหลุดคำใดออกมาได้เลยสักนิดเดียว ในขณะที่ใบหน้าหล่อเหลาก็ปรากฏความตึงเครียดขึ้นมา..



พวกมึงรู้ด้วยเหรอ?



เออสิ! แต่รายละเอียดทั้งหมดเอาไว้ทีหลัง มึงบอกกูมาก่อนดีกว่าว่าเมื่อคืนมึงทำยังไง?




คำถามของยูอิจิทำเอาเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่เคียงข้างต้องหน้าแดงระเรื่อ ดวงตากลมโตที่จ้องใบหน้าของจินหลุบต่ำมองพื้นพรมตรงหน้าแทน ผิดกลับชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของคำตอบกลับนิ่งงัน..



ฝ่ามือใหญ่ทั้งสองข้างถูกกุมเข้าหากันแนบแน่น ในขณะที่หัวสมองกำลังใช้ความคิดอย่างหนัก จินบอกกับตัวเองว่าห้ามแสดงพิรุธออกมาให้ใครเห็น เพราะถ้าหากทุกคนได้รับรู้ความจริงที่แม้แต่เขาก็ไม่อยากนึกถึง คนที่เดือดร้อนที่สุดคงจะไม่พ้นน้องชายต่างสายเลือดคนนั้นเป็นแน่..



ในเมื่อคาเมะเลือกที่จะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เรื่องทุกอย่างก็คงต้องเก็บเป็นความลับ..ระหว่างเรา



ก็ไม่ทำยังไงหรอก กูแค่แช่อยู่ในอ่างจนตัวแทบเปื่อย



ถึงริมฝีปากอิ่มจะโป้ปดคำใดออกมา หากแต่ในหัวสมองกลับไม่สามารถโกหกตัวเองได้ อ้อมกอดของกันและกัน สัมผัสที่ต่างเรียกร้องตลอดคืนจนถึงรุ่งเช้า นั่นเป็นสิ่งที่จะไม่มีใครล่วงรู้นอกจากคนเพียงสองคน..





ร่างของชายหนุ่มใบหน้าคมดุซึ่งมีผ้าขนหนูสีขาวผืนเดียวคลุมกายช่วงล่างเท่านั้น นัยน์ตาสีดำขลับกำลังเพ่งมองสารคดีสัตว์ป่าของแอฟริกาใต้บนจอโทรทัศน์ ในขณะที่ฝ่ามือข้างหนึ่งถือโทรศัพท์สีเดียวกับดวงตาแนบอยู่ที่ใบหู..



สรุปก็คือไอ้จินนอนแช่อยู่ในอ่างจนถึงเช้า



เออ ไอ้ยูมันโทรมาบอกกูแบบนั้นล่ะ ความจริงตั้งแต่ยูอิจิโทรมารายงานจนกระทั่งตอนนี้ จุนโนะก็ยังอดหัวเราะกับวิธีการสงบสติอารมณ์ของเพื่อนผู้เคราะห์ร้ายแทนเขาคนนี้ไม่ได้เสียที..



ชายหนุ่มนึกย้อนกลับไปเป็นตัวเอง ถ้าเป็นเขาล่ะก็คงไม่มีทางมาอดทนอดกลั้นอยู่แบบนี้ได้หรอก ถึงตอนนั้นคงได้เลือกใช้บริการสาวมากหน้าหลายตาที่ควงเล่นแก้เซ็งไปแล้ว..



อารมณ์ร่าเริงดั่งจุนโนะในยามปกติกลับสวนทางความรู้สึกของเรียวมากนัก ใบหน้าเรียบเฉยเหมือนกับทุกทีบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความกังวลใจที่อีกฝ่ายไม่มีโอกาสได้เห็น..



ชายหนุ่มเจ้าของดวงตาคมไม่ได้สนใจหยดน้ำที่ไหลลู่ลงมาจากเส้นผมเปียกชื้นของตัวเอง หรือแม้แต่เรื่องของจินที่จุนโนะกำลังเล่าอย่างขำขันอยู่ในตอนนี้ก็ตาม หากสิ่งที่เรียวสนใจกลับกลายเป็นความรู้สึกของเด็กหนุ่มที่ชื่อคาเมนาชิ คาซึยะ คนนั้นมากกว่า..



ถ้าจะให้พูดกันตามจริงแล้วเรียวไม่คิดว่าคนที่โดนยาปลุกจะระงับอารมณ์ความต้องการของตัวเองได้แค่การลงไปแช่อยู่ในอ่างน้ำอย่างที่จินบอก และถ้ามันเป็นแบบนั้นเพื่อนของเขาคงทุรนทุรายเพื่อหาทางปลดปล่อยความทรมานของตัวเองออกมาเป็นแน่..



สำหรับคาเมะที่รักพี่ชายต่างสายเลือดคนนี้มาโดยตลอดย่อมไม่มีทางทนเห็นสภาพนั้นของจินได้ นั่นจึงเป็นสิ่งที่เรียวนึกกลัวตั้งแต่รู้เรื่องเพื่อนโดนยาปลุกเมื่อเช้าแล้ว..



ไอ้เรียว วันนี้กูไปหามึงดีกว่าว่ะ



มาทำไม?



กูเบื่อ กูเซ็ง ที่สำคัญกูจะให้มึงช่วยคิดแผนแก้แค้นยัยเรนะด้วย!!! เสียงทุ้มตวาดกร้าวบ่งบอกว่าความโกรธยังคงฝังลึกอยู่ภายในอก จุนโนะหมายมั่นแล้วว่าจะเอาคืนคุณหนูทานากะอย่างสาสมเลยทีเดียว..



สิ้นคำพูดของเพื่อนรัก ผู้สืบทอดนิชิคิโดก็ไม่ได้ถามอะไรออกมาอีก เรียวจึงตอบรับความต้องการของจุนโนะไป ก่อนจะตัดบทวางสายลงในที่สุด..



ร่างโปร่งของชายหนุ่มใบหน้าดุสาวเท้าเร็วๆเดินไปห้องนอน หากแต่ยังไม่ทันถึงร่างเพรียวบางของเด็กหนุ่มที่สวนทางมาก็ทำให้เกิดการปะทะกันเข้าเบาๆ ฮิโรกิรีบก้มหน้างุดด้วยความหวาดหวั่น ไม่กล้าเงยมองใบหน้าของอีกฝ่ายว่าจะปรากฏความโมโหออกมามากมายเพียงใด..



ก้มหน้าทำไม?



ริมฝีปากบางพ่นลมหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่ายเมื่อนัยน์ตาคมจ้องมองคนที่เอาแต่ยืนก้มหน้านิ่งไม่ยอมตอบคำถาม คุณชายนิชิคิโดก็ไม่คิดจะใส่ใจอะไรกับท่าทางแบบนั้นต่อไปอีก ช่วงขาเรียวจึงสาวเท้าเข้าห้องนอนดั่งที่ตั้งใจไว้ในตอนแรก..



หากแต่จังหวะการก้าวเดินกลับต้องหยุดชะงักไปเมื่อได้ยินเสียงแผ่วเบาของใครอีกคน..



ขอโทษครับ



เรียวไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมประโยคสั้นๆเพียงประโยคเดียวกลับทำให้เขานึกขำ คงเพราะน้ำเสียงของคนพูดที่ฟังดูสั่นสะท้านราวกับกลัวเกรงเขาเสียเต็มประดามันชวนให้อยากหัวเราะออกมาดังๆก็เป็นได้ แต่ทว่าในตอนนี้ริมฝีปากบางกลับกำลังหยักยิ้มขึ้นมาเล็กน้อยโดยที่เจ้าตัวเองก็ไม่ทันได้รู้สึก..



จริงสิ นายยืนรออยู่ตรงนี้เดี๋ยวแล้วกัน



ใบหน้าสวยเงยขึ้นมาทันทีหลังจากที่คิดว่าต้องโดนเจ้านายตะคอกใส่ด้วยความโกรธ แต่ทุกอย่างที่คิดไว้กลับตรงข้ามหมด นอกจากจะไม่มีวาจาเสียดแทงออกมาให้ได้ยินแล้ว น้ำเสียงของอีกฝ่ายก็ดูเหมือนว่าจะแตกต่างไปจากทุกทีด้วย..



ไม่นานเท่าไรนักคนที่คล้อยหลังหายไปเมื่อครู่ก็กลับมาพร้อมกับโทรศัพท์เครื่องเล็กสีขาวที่ฮิโรกิไม่เคยเห็น และจากนั้นคิ้วเรียวก็ถูกเลิกขึ้นด้วยความงุนงงเมื่อฝ่ามือของคนตรงหน้ายื่นโทรศัพท์เครื่องนั้นมาให้..



รับไปสิ นายไม่มีมือถือไม่ใช่เหรอ?



แต่......



ท่าทางอึกอักของฮิโรกิทำให้ชายหนุ่มต้องขมวดคิ้วมุ่นด้วยความรำคาญใจ โทรศัพท์เครื่องเล็กสีขาวจึงถูกฝ่ามือใหญ่ของเรียวยัดเยียดลงบนมือของเด็กหนุ่มร่างเพรียวในที่สุด..



ในนั้นมีเบอร์ของฉันเมมเอาไว้ เวลาไปไหนก็เอามือถือติดตัวไปด้วย ถ้าฉันจะเรียกใช้อะไรจะได้สะดวกหน่อย



ครับ



หลังจากที่ได้ยินคำตอบรับสั้นๆของอีกฝ่ายแล้ว คุณชายนิชิคิโดก็หันหลังกลับเดินเข้าไปในห้องโดยไม่เอ่ยคำสั่งอะไรออกมาอีก และทันทีที่ประตูบานใหญ่ได้ถูกปิดลงดวงตากลมใสก็หันเหความสนใจจากชายหนุ่มผู้เป็นเจ้านายมายังสิ่งของที่อยู่ในมือแทน..



รอยยิ้มสวยที่ไม่เคยมีอีกเลยตั้งแต่เกิดเรื่องราวต่างๆมากมายจนถึงเดี๋ยวนี้กลับฉายชัดบนใบหน้าหวาน โดยที่ฮิโรกิก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันเกิดขึ้นจากอะไร..



มือถือเครื่องเล็กสีขาวหรือว่าคนที่ให้ของสิ่งนี้มา..






To be continue



Talk



ในที่สุดฟิคเรื่องนี้ก็ได้อัพเสียที ทั้งๆที่ยังสอบไม่เสร็จแท้ๆ แต่เห็นว่าอาทิตย์นี้ยังพอว่างและประจวบเหมาะกับที่มีคนตั้งกระทู้ทวงในบอร์ดของซึกะก็เลยมีโอกาสได้ปั่นเอามาลงให้อ่านกันอย่างที่เห็นนั่นล่ะค่ะ ความจริงอยากพูดคำอื่นบ้าง แต่ก็รู้ว่าเราผิดที่ดองนานเหมือนเคย -*- เพราะงั้นคำที่ดีที่สุดก็คงไม่พ้นคำว่าขอโทษจริงๆ

สำหรับตอนนี้ไม่รู้ว่าจะมีคนอ่านไปแล้วยิ้มไปบ้างรึเปล่า(มีอะไรให้ยิ้ม- -) เอาเถอะค่ะจะเห็นได้ว่าตอนนี้ออกกันครบทุกคู่เลยใช่มั้ย หวังว่าจะชอบตอนนี้กันบ้างไม่มากก็น้อยนะคะ

PS.1 ต้องขอบใจน้องหมวยเลยล่ะ เพราะน้องเป็นคนที่ทำให้ฟิคเรื่องนี้ได้ขึ้นจากโหลดองชั่วคราวเสียที555+
น้องทั้งทวงในเอ็ม และยังทวงกับพี่ทางโทรศัพท์อีก นับถือเรื่องความพยายามในการทวงฟิคจริงๆเลยจ้ะ

PS.2 ขอบคุณคนอ่านที่คิดถึงฟิคดองแห่งปีเรื่องนี้ทุกคนด้วยนะคะ ไม่ว่าจะลงคอมเม้นท์ทวงกันในไดหรือใน
บอร์ด ขอบคุณมากจริงๆค่ะ

PS.3 ช่วงนี้มีเรื่องดีๆเกิดขึ้นเยอะมากๆ ก็หวังว่าจะเป็นแบบนี้ต่อไปนะ หลังจากที่เดือน4 คนพี่กลับมา เดือน5
คนน้องและหมีก็กลับมาอีก ถึงแม้จะยังไม่กลับมายืนในจุดๆเดิม แต่เราก็หวังว่าวันนั้นจะมาถึงในเร็วๆนี้
และเดือน7 ซึ่งเป็นเดือนแห่งการรอคอย ถึงจะยังไม่ถึงแต่เราก็เชื่อมั่นว่าทุกอย่างที่น้องกับหมีตั้งใจทำจะ
ต้องผ่านไปด้วยดีแน่ๆ ถือว่าเป็นอวยพรล่วงหน้าล่ะนะ^^

PS.4 ดูแลน้องให้ดีนะเรียว แล้วอย่าลืมที่บอกไว้เองล่ะว่าจะนัดน้องกินข้าวด้วยกันเนี่ย

PS.5 ขอบคุณที่หลงเข้ามาอ่านจนถึงบรรทัดสุดท้ายนะคะ^____^

Title : Do you want to buy me?
Cast : Jin × Kazuya, Ryo × Hiroki, Yuichi × YamaP
Part : Chapter 10
Author : nanzhou






เด็กหนุ่มร่างเพรียวยืนนิ่งงันราวกับว่ากำลังทำอะไรไม่ถูก เรื่องที่ถูกจู่โจมอย่างกะทันหันโดยไม่ทันตั้งตัวทำให้ตกใจจนแทบลืมเลือนว่าต้องเข้ามาทำอะไรในห้องของคนที่หลับสนิทตรงหน้านี้ แต่ความตกใจเพียงแค่นั้นคงเทียบไม่ได้กับความรู้สึกแปลกประหลาดที่ต้องมารับรู้ว่า จูบอ่อนโยน เมื่อครู่เกิดจากการละเมอเพ้อพกถึงคนสำคัญของคนคนนี้เท่านั้นเอง..



ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่นคล้ายกับเป็นการกักขังความรู้สึกบางอย่างที่กำลังปกคลุมและมีอิทธิพลอย่างมากกับตัวเองอยู่ในตอนนี้ เด็กหนุ่มพยายามสลัดความรู้สึกแปลกใหม่ที่ต้อนให้เขาต้องจนมุมออกไปให้หมด ก่อนจะกลับมาให้ความสนใจกับคนที่หลับใหลไม่ได้สติตรงหน้าอีกครั้ง..



คุณเรียว ตื่นก่อนเถอะครับ มีโทรศัพท์ด่วนถึงคุณ.....คุณเรียวครับ



ฮิโรกิพ่นลมหายใจออกมาเล็กน้อยหลังจากที่ไม่ว่าจะเรียกอย่างไร นัยน์ตาสีดำขลับของอีกฝ่ายก็ยังถูกปิดสนิทเหมือนเดิม เด็กหนุ่มลังเลอยู่นานเพื่อเลือกหาวิธีอื่นที่ไม่ใช่การออกแรงเขย่าร่างของคนตรงหน้าให้รู้สึกตัว แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่สามารถหลีกหนีหนทางนี้ไปได้ ในเมื่อมันเป็นวิธีเดียวที่จะทำให้คนขี้เซาได้รับโทรศัพท์ด่วนนั้นเสียที..



แต่ทว่าฝ่ามือเรียวบางที่กำลังแตะแผ่วเบาลงบนท่อนแขนของอีกฝ่ายกลับถูกชายหนุ่มที่หลับสนิทอยู่เมื่อครู่ปัดออกอย่างแรงโดยไม่ใยดี..



ใครใช้ให้นายเข้ามาในห้องฉัน!?



สายตาเกรี้ยวกราดของนิชิคิโด เรียว ถูกส่งมาให้เด็กหนุ่มที่ยืนนิ่งอึ้งอย่างไม่ปิดบัง ฮิโรกิรู้สึกว่าตัวเขาเป็นเหมือนผู้ป่วยโรคติดต่อร้ายแรงซึ่งสามารถแพร่เชื้อไปให้ใครต่อใครที่อยู่ใกล้ชิดกับเขาได้อย่างไรอย่างนั้น ถึงทำให้ชายหนุ่มหน้าดุคนนี้แสดงท่าทีรังเกียจเขาออกมาชัดเจนเหลือเกิน..



ฉันถามไม่ได้ยินรึไง!!?



เสียงทุ้มต่ำตวาดดังลั่นจนเด็กหนุ่มร่างเพรียวสะดุ้งตัวน้อยๆ กลีบปากอิ่มสีสดของฮิโรกิเม้มเข้าหากันแน่นเป็นเส้นตรง ก่อนจะคลายออกช้าๆเสมือนเป็นการลดความวิตกกังวลลงไป หากแต่ดวงตากลมสีน้ำตาลเข้มกลับเต็มไปด้วยความหวั่นเกรงชายหนุ่มตรงหน้า..



เอ่อ...มีโทรศัพท์ด่วนถึงคุณ แล้วผมก็เคาะประตู แต่คุณหลับอยู่.....ผมก็เลยเปิดประตูเข้ามา



นัยน์ตาสีดำมืดมิดจ้องเด็กหนุ่มที่เอาแต่ก้มหน้าบอกเหตุผลเสียงเบาจนแทบไม่ได้ยินเสียด้วยซ้ำ ใบหน้าคมดุส่ายศีรษะอย่างเหนื่อยหน่าย ร่างโปร่งของชายหนุ่มลุกขึ้นจากเตียงนอนกว้างขนาดใหญ่ ก่อนจะรีบเร่งสาวเท้าออกไปจากห้องโดยไม่หันกลับมามองใครอีกคนที่ยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม..



ฝ่ามือใหญ่คว้าโทรศัพท์ที่ถูกปล่อยให้รอสายอยู่นานขึ้นมาจากบนโต๊ะกระจกใส ส่งเสียงทุ้มต่ำของตัวเองกรอกลงไปเพื่อให้ปลายทางรู้ว่าเป็นคนที่อยากพูดคุยด้วย และแทบจะทันทีที่อีกฝ่ายตอกกลับมาด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดหลังจากที่ต้องนั่งรอคุณชายนิชิคิโดอยู่ร่วมหลายนาที..



มึงทำอะไรอยู่ว่ะ!? กูรอจนจะหลับอยู่แล้วเนี่ย!



ใครใช้ให้มึงโทรมาเวลานอนกูล่ะ จุนโนะ?



นอกจากจะไม่มีคำกล่าวขอโทษแล้ว ยังบ่ายเบี่ยงโยนความผิดมาให้คนอื่นได้อีกด้วย ชายหนุ่มร่างสูงที่ตอนนี้ล้มตัวลงนอนยาวเหยียดบนโซฟาจึงทำได้แค่นึกฉุนเพื่อนตัวเองเท่านั้น แต่จุนโนะก็ไม่คิดจะต่อความกับอีกฝ่ายให้ยุ่งยากใจ เพราะรู้ดีว่าคงไม่มีทางต้อนให้เรียวยอมรับความผิดเล็กน้อยนี่ได้อยู่ดี..



เออ! กูผิดเองที่โทรมาตอนนี้ แต่ขอให้รู้ไว้ซะ ถ้าไม่มีเรื่องสำคัญจริงๆ กูก็คงไม่โทรมาหามึงแต่เช้าแบบนี้หรอก



เรื่องสำคัญ? คิ้วสีดำเข้มเหมือนกับนัยน์ตาคมเลิกขึ้น ใบหน้าของเรียวยังคงเรียบเฉยดังเดิมไม่แตกต่างจากปกติมากนัก..



เออสิ! แล้วมึงว่าสำคัญหรือไม่สำคัญกันล่ะที่กูเกือบโดนวางยา แต่คนซวยดันกลายเป็นไอ้จินได้น่ะ



ผู้สืบทอดคนเดียวของนิชิคิโดเลือกที่จะเงียบฟังคำประชดประชันของเพื่อนรัก เรียวไม่ได้ตอบรับกลับไปว่าเรื่องที่ได้ยินเมื่อครู่สมควรเป็นเรื่องสำคัญจริงหรือไม่ เพราะรู้ว่าประโยคกึ่งคำถามของอีกคนนั้นก็ไม่ได้ต้องการเอาคำตอบจากเขาเช่นเดียวกัน..



จุนโนะไม่ได้ต้องการเอ่ยแดกดันใคร หากน้ำเสียงที่แสดงออกมาอย่างชัดเจนว่าไม่พอใจนั่นเกิดจากการโทษว่าเป็นความผิดที่โง่เขลาเบาปัญญาของตัวเองมากกว่าที่ถูกคุณหนูทานากะล่อหลอกจนเกือบติดกับ แต่ถึงจะโชคดีอย่างไรที่ไหวตัวทัน ชายหนุ่มก็กลับต้องมานั่งหัวเสียไม่น้อยที่มารับรู้ว่าเพื่อนที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอย่างจินต้องพลอยติดร่างแหไปด้วย..



มึงจำได้มั้ยตอนที่เรนะยื่นเครื่องดื่มสูตรพิเศษแก้วนั้นให้กูน่ะ? แล้วไอ้จินมันดันแย่งไปดื่มเอง หลังจากนั้นสักพักอยู่ๆไอ้จินมันก็มีท่าทางแปลกๆใช่มั้ย? นั่นก็เพราะในแก้วใบนั้นใส่ยาปลุกไว้ไง!



คุณชายทางุจิที่มักจะมีแต่รอยยิ้มกว้างขวาง และดูเป็นคนอารมณ์ดีอยู่เสมอบัดนี้แทบจะแปรเปลี่ยนเป็นคนละคนไปแล้วด้วยซ้ำ ดวงตาตี่ชั้นเดียวดั่งคนโบราณวาวโรจน์ด้วยความโกรธแค้นที่ฝังแน่นจนสุ่มอยู่ในอก..



ผู้หญิงคนนั้นทำเพื่ออะไร?



หึ ก็ตระกูลทานากะกำลังจะล้มละลายในไม่ช้านี้ ยัยนั่นเลยคิดจะหาที่ยึดเกาะ ถึงคิดแผนชั่วร้ายแบบนี้เพื่อแบล็คเมล์ฉัน โดยกะให้ฉันกินยาปลุกแก้วนั่นเข้าไป แล้วเกิดอาการทนไม่ไหวลากเจ้าหล่อนไปมีเซ็กซ์ในห้องที่ตั้งกล้องถ่ายวิดีโอเอาไว้น่ะสิ!!



ใบหน้าคมดุที่เรียบเฉยไม่แสดงท่าทางโกรธแค้นหัวฟัดหัวเหวี่ยงเหมือนกับอีกคน หากแต่ภายใต้ความเฉยชานั้นกลับเต็มไปด้วยบันดาลโทสะไม่แตกต่างกัน ความทรงจำบางอย่างในอดีตที่เรียวนึกอยากลืมเลือนตอนนี้กลับแจ่มชัดขึ้นมาในสมองราวกับเทปที่ถูกกรอซ้ำซากวนไปวนมาจนน่าปวดหัว อาจเป็นเพราะเรื่องที่ได้ยินมาทั้งหมดมันช่างคล้ายคลึงกับเรื่องราวเมื่อตอนนั้นเสียเหลือเกิน..



เรื่องราวที่ทำให้เขาเจ็บเจียนตายมาแล้วครั้งหนึ่งในชีวิต..
เรื่องราวที่ทำให้เขานึกสมเพชตัวเองมาโดยตลอด..
เรื่องราวที่เขาจะไม่มีวันให้อภัยใครคนหนึ่งอย่างเด็ดขาด..



แล้วมึงรู้ทันแผนชั่วของผู้หญิงคนนั้นได้อย่างไง?



จุนโนะกลั้วหัวเราะออกมาเมื่อได้ยินคำถามของเพื่อนรัก ชายหนุ่มอยากขอบคุณตัวเองเหลือเกินที่นึกระแวงคุณหนูทานากะตั้งแต่เห็นท่าทางแปลกๆของจิน นอกจากนั้นโชคยังเข้าข้างชายหนุ่มอีกที่เผอิญไปสังเกตเห็นกล้องวิดีโอซึ่งถูกซ่อนอยู่ในตู้เสื้อผ้าที่ปิดไม่แน่นหนาดีพอช่วงระหว่างรอคุณหนูทานากะอาบน้ำ..



ต้องขอบคุณความรอบคอบของกู และขอบคุณความสัพเพร่าของยัยนั่นที่ทำให้กูไปแอบเห็นวิธีการชั่วๆเข้า ถึงได้ไหวตัวทันแบบนี้



แม้มึงจะไหวตัวทันก็จริง แต่คนที่เคราะห์ร้ายอย่างไอ้จินล่ะ มันจะเป็นอย่างไงบ้าง?



กูโทรหามันตั้งแต่รู้แผนชั่วนั่นแล้ว แต่มือถือมันปิด โทรหาคาเมะก็ไม่รับสาย โทรเข้าบ้านก็เหมือนกัน จนกูหมดปัญญาแล้วเนี่ย สุดท้ายก็เลยวานไอ้ยูกับโทโมะไปดูมันที่บ้าน ส่วนกูก็รีบโทรมารายงานให้มึงฟังน่ะล่ะ



คุณชายนิชิคิโดนิ่งเงียบหลังจากที่ฟังคำพูดของอีกคน ในตอนนี้ความกังวลทั้งหมดกลับตกไปอยู่ที่เด็กหนุ่มที่เขานึกเอ็นดูเหมือนน้องชายแท้ๆคนนั้นมากกว่า ถึงเรียวจะไม่เคยลิ้มรสชาติของยาปลุก แต่ชายหนุ่มก็มั่นใจว่าฤทธิ์ของมันสามารถทำให้จินทรมานจนทุรนทุรายได้มากเพียงใด วิธีเดียวที่จะหายจากอาการนั้นได้ก็มีแค่การปลดปล่อยความต้องการออกมาเท่านั้น และนั่นเป็นสิ่งที่น่าเป็นห่วงที่สุดสำหรับคนทั้งสองคน..



จิน กับ คาเมะ..



....................................................................



เสียงออดที่ดังสนั่นหวั่นไหวจนกระทั่งคนที่เพิ่งมีโอกาสได้พักผ่อนไม่กี่ชั่วโมงต้องตื่นขึ้นมาอย่างหัวเสีย เส้นผมสีเข้มถูกส่ายสะบัดไล่ความง่วงงุนออกไป เปลือกตาที่คอยแต่จะปิดค่อยๆเปิดขึ้นเพื่อปรับเข้ากับแสงไฟในห้อง ร่างสูงใหญ่ของอาคานิชิ จิน ลุกขึ้นนั่งโดยที่แผ่นหลังกว้างเอนพิงกับพนักเตียง..



นัยน์ตาคมสีน้ำตาลเสมองร่างบอบบางของอีกคนที่ยังคงนอนหลับสนิทอยู่ด้านข้าง เด็กหนุ่มใบหน้าหวานผู้เป็นน้องชายต่างสายเลือดมีเพียงผ้าห่มผืนหนาผืนเดียวกับที่จินใช้อยู่ในตอนนี้ปิดบังเรือนร่างขาวกระจ่างที่เขาได้สัมผัสไปแล้วทุกส่วนเอาไว้เท่านั้น..



ความรจที่พึงมีต่อการกระทำของตัวเองแล่นขึ้นมาจุกอยู่บนหน้าอก ยิ่งคิดถึงเรื่องความสัมพันธ์ และฐานะระหว่างพี่ชายกับน้องชายด้วยแล้วยิ่งรู้สึกว่าตัวเขาโง่งมยิ่งนัก เสียงออดหน้าบ้านยังคงดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง แต่ชายหนุ่มกลับไม่คิดจะใส่ใจ..



ใครมาหรอจิน?



นัยน์ตาสีน้ำตาลคมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยหลังจากที่สติสัมปชัญญะทั้งหมดมัวแต่จดจ่อกับความผิดพลาดของตัวเองจนไม่รู้ว่าใครอีกคนที่ได้กอดก่ายมาแทบทั้งคืนตื่นจากหลับใหลแล้ว..



ใบหน้าเครียดขรึมของจินเบือนหนีดวงตาเรียวของอีกฝ่ายที่จ้องมองมา การกระทำเห็นแก่ตัวเมื่อคืนทำให้ชายหนุ่มไม่กล้าสู้หน้าน้องชายต่างสายเลือดคนนี้ แต่ท่าทางที่แสดงออกมาแบบนั้นกลับกลายเป็นว่าทำให้อีกคนเข้าใจผิดโดยไม่รู้ตัว..



ไม่รู้



ริมฝีปากบางเฉียบสีระเรื่อเผลอเม้มเข้าหากันแน่น เด็กหนุ่มร่างบางทำทีเป็นไม่สนใจกับอากัปกิริยาเมื่อครู่ของคนตรงหน้า คาเมะค่อยๆพยุงตัวเองลุกขึ้นอย่างยากลำบาก ร่างกายที่ถูกใช้งานแทบทั้งคืนเต็มไปด้วยความอ่อนล้า และการขยับเขยื้อนตัวในแต่ละครั้งก็นำพาให้เด็กหนุ่มต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ..



แล้วจะปล่อยให้เขากดออดต่อไปเรื่อยๆงั้นเหรอ? คาเมะถามด้วยความข้องใจ แต่ดวงตาเรียวกลับไม่ได้มองใบหน้าของคู่สนทนาเลยแม้แต่น้อย เด็กหนุ่มเอนแผ่นหลังของตัวเองพิงเข้ากับพนักเตียงเช่นเดียวกับที่คนข้างกายทำ..



แต่ทว่าร่างกายที่สัมผัสโดนเข้ากับอีกฝ่ายโดยไม่ได้ตั้งใจทำเอาแก้มใสแดงวาบขึ้นมา ฟันคมซี่เล็กถูกกัดลงบนริมฝีปากบางเพื่อระงับความเขินอาย คาเมะรู้สึกว่าใบหน้าของตัวเองกำลังร้อนผ่าวไปหมด ยิ่งกว่านั้นก็คือเรื่องที่โดนโอบกอดเหมือนกับคนรักตลอดคืนจนถึงรุ่งเช้ากลับเด่นชัดอยู่ในสมองตอนนี้..



ใบหน้าที่เคยเต็มไปด้วยความกระดากอาย เพียงแค่ไม่นานกลับต้องแปรเปลี่ยนเป็นความหม่นหมอง เด็กหนุ่มพยายามสะกดกลั้นความเสียใจเอาไว้เมื่อสัมผัสบางเบาชั่วครู่ได้จางหายไปพร้อมกับร่างสูงใหญ่ของจินที่ลุกขึ้นจากเตียงนอน..



คาเมะไม่อยากตีความหมายจากท่าทางของจินว่าเป็นการรังเกียจ..
แต่คาเมะก็ไม่อาจตีความหมายที่แตกต่างไปจากนี้ได้เช่นกัน..



ชายหนุ่มก้มลงหยิบเสื้อผ้าซึ่งถูกทอดทิ้งกระจัดกระจายอยู่ทั่วห้องขึ้นมาใส่อย่างลวกๆ ใบหน้าได้รูปยังคงหลีกเลี่ยงการมองตรงไปที่อีกคน..



ฉันขอโทษ



ถึงเสียงทุ้มของจินจะกล่าวออกมาแผ่วเบาเพียงใด แต่มันกลับก้องอยู่ในโสตประสาทการรับรู้ของคาเมะอย่างชัดเจนทุกถ้อยคำ..



ขอโทษทำไมจิน?



ขอโทษสำหรับทุกอย่าง ขอโทษที่ไม่สามารถระงับอารมณ์ของตัวเองได้ทั้งๆที่นายเป็นน้องของฉัน ขอโทษที่ทำให้นายต้องเดือดร้อนไปด้วย...ฉันรู้ว่าแค่คำขอโทษคงไม่สามารถทดแทนกับสิ่งที่นายต้องเสียไปได้ แต่ฉันก็ไม่เห็นหนทางอื่นที่ดีไปกว่านี้



ความรู้สึกผิดมากมายถูกเจือปนมากับน้ำเสียง ชายหนุ่มที่ยืนก้มหน้ามองพื้นห้องจึงไม่มีทางสังเกตเห็นแววตาตัดพ้อจากคนที่ถูกทิ้งไว้ด้านหลังเลยแม้แต่น้อย ถ้าเพียงแต่จินจะหันกลับไปมองบ้างคงรับรู้ว่าตัวเองเป็นคนสร้างความปวดร้าวให้กับน้องชายต่างสายเลือดมากแค่ไหน..



จินไม่เคยรู้เลยว่าสิ่งที่คาเมะอยากได้นักอยากได้หนาไม่ใช่คำขอโทษ เพราะคาเมะเต็มใจให้ทุกอย่างกับจินโดยไม่คิดจะเรียกร้องอะไรกับคืนมา..



แต่สิ่งที่คาเมะอยากได้เพียงสิ่งเดียวจนถึงกับยอมให้จินกอด ทั้งๆที่รู้อยู่เต็มอกว่าจินไม่รักก็คือ การเป็นแค่ใครคนหนึ่งที่จินจะมองมาบ้าง มองมาที่เขาในฐานะของคนคนหนึ่งที่รักจิน ไม่ใช่มองเขาในฐานะน้องชายเหมือนกับที่ผ่านๆมา..



จิน...จนถึงตอนนี้แล้วเห็นฉันเป็นอะไร?



ชายหนุ่มไม่รู้ว่าอีกฝ่ายแทบจะกลั้นใจรอคำตอบของตัวเขาขนาดไหน ไม่รู้ว่าเด็กหนุ่มต้องใช้ความพยายามกับคำถามนี้เพียงใด ความเงียบชั่วอึดใจกับการรอคอยกลับสร้างความทรมานให้กับใครคนหนึ่งได้มากมายจนแม้แต่ตัวจินเองก็คงนึกไม่ถึง..



คาเมะ...ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตาม สำหรับฉันแล้วนายยังคงเป็นน้องชายที่น่ารักเสมอ



ดวงตาเรียวถูกปิดลงช้าๆพร้อมกับที่หยดน้ำพรั่งพรูออกมาตามแนวแก้มใส เด็กหนุ่มอยากให้เรื่องราวทั้งหมดนี่เป็นเพียงความฝัน แต่ก็รู้ว่ามันไม่มีทางเป็นไปได้ ความพยายามมากมายที่ได้ทำลงไปกลับกลายเป็นสิ่งที่สูญเปล่าชั่วพริบตาเดียวเท่านั้น..



ไม่ว่าอย่างไรตลอดชีวิตนี้ เขาก็คงหนีไม่พ้นกับฐานะของน้องชายอยู่ดี..



ในเมื่อยังเห็นฉันเป็นน้องชาย งั้นนายก็ไม่ต้องขอโทษหรอกนะ ถือซะว่าไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นก็แล้วกัน... เมื่อคืนนี้มันไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยสักอย่างเดียว



ฝ่ามือเล็กทั้งสองข้างปาดน้ำตาออกเร็วๆ รอยยิ้มฝืนๆกลับปรากฏบนใบหน้าหวานแทนเมื่อร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มผู้เป็นพี่หันมา นัยน์ตาสีน้ำตาลคมมองคนร่างเล็กที่ยังคงนั่งนิ่งบนเตียงด้วยท่าทางที่คาเมะไม่นึกอยากเห็นเลยแม้แต่น้อย..



ฉัน......



เลิกพูดเรื่องนี้กันได้แล้วจิน ฉันว่านายออกไปดูดีกว่าว่าใครมายืนกดออดอยู่ได้นานสองนานขนาดนี้น่ะ



คาเมะเลือกใช้ประโยชน์จากคนที่ยังคงไม่ลดละความพยายามอยู่ด้านนอก ออดที่ยังคงแผดเสียงดังสนั่นไหวหวั่นทำให้ชายหนุ่มไม่เอ่ยคำพูดทำร้ายจิตใจใครอีกคนโดยไม่รู้ตัวออกมา ริมฝีปากบางระเรื่อแย้มยิ้มให้กับพี่ชายต่างสายเลือดอีกครั้งเพื่อให้อีกฝ่ายสบายใจขึ้น แล้วในที่สุดทุกอย่างก็เป็นไปตามความต้องการของเด็กหนุ่มเมื่อจินสาวเท้าออกไปจากห้องได้เสียที..



ทิ้งให้คนที่อยู่ด้านหลังไม่จำเป็นต้องฝืนทนตัวเองต่อไป น้ำตาที่เคยเหือดแห้งจึงไหลออกมานองใบหน้าหวาน..



มัวทำอะไรอยู่!? ทันทีที่ช่วงขานำพาร่างสูงใหญ่ของตัวเองออกมาอย่างเร่งรีบจนหยุดยืนอยู่ตรงรั้วไม้ เสียงจากคนคุ้นเคยทั้งสองคนก็ดังขึ้นอย่างพร้อมเพรียงราวกับได้นัดหมายกันเอาไว้ล่วงหน้า..



จินหลุดขำออกมาแผ่วเบา หากแต่อีกสองคนที่ถูกรบกวนเวลานอนจากจุนโนะกลับทำหน้าบึ้งตึง แสงแดดในช่วงเวลาสายๆเริ่มแผดเผาร่างของที่อยู่ด้านนอกรั้ว ชายหนุ่มเจ้าของบ้านจึงรีบเปิดประตูเชื้อเชิญให้คนทั้งคู่เข้ามาในบ้านโดยเร็ว..



มีอะไรรึเปล่าถึงได้มากันแต่เช้าแบบนี้? คำถามของจินเรียกให้อีกสองคนที่แทบจะลืมความตั้งใจในตอนแรกของตัวเองไปแล้วแสดงท่าทางร้อนรนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด..



ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยก่อนจะหันไปประสานเข้ากับดวงตาสีดำคมของคนที่มาด้วยกันราวกับต้องการบ่ายเบี่ยงให้อีกฝ่ายเป็นคนเริ่มต้นเสียเอง ยูอิจิพยักหน้าตอบรับคำสั่งกลายๆนั่นช้าๆพร้อมกับที่ร่างสูงโปร่งของชายหนุ่ม และร่างบางของคนรักนั่งลงบนโซฟาในห้องนั่งเล่นหลังจากที่เจ้าของบ้านเดินนำทางมาถึงเมื่อสักครู่..



เรื่องมึงนั่นแหละจิน เล่นเอาไอ้จุนโนะแทบไม่ได้หลับไม่ได้นอน แถมยังพาลมาถึงกูกับโทโมะอีก



เรื่องของฉัน?



ใช่ ก็เรื่องที่มึงโดนยาปลุกน่ะล่ะ!



สิ้นคำพูดของเพื่อนสนิทนัยน์ตาสีน้ำตาลคมเข้มเบิกกว้างอย่างตกใจ ริมฝีปากอิ่มแทบจะไม่สามารถหลุดคำใดออกมาได้เลยสักนิดเดียว ในขณะที่ใบหน้าหล่อเหลาก็ปรากฏความตึงเครียดขึ้นมา..



พวกมึงรู้ด้วยเหรอ?



เออสิ! แต่รายละเอียดทั้งหมดเอาไว้ทีหลัง มึงบอกกูมาก่อนดีกว่าว่าเมื่อคืนมึงทำยังไง?




คำถามของยูอิจิทำเอาเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่เคียงข้างต้องหน้าแดงระเรื่อ ดวงตากลมโตที่จ้องใบหน้าของจินหลุบต่ำมองพื้นพรมตรงหน้าแทน ผิดกลับชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของคำตอบกลับนิ่งงัน..



ฝ่ามือใหญ่ทั้งสองข้างถูกกุมเข้าหากันแนบแน่น ในขณะที่หัวสมองกำลังใช้ความคิดอย่างหนัก จินบอกกับตัวเองว่าห้ามแสดงพิรุธออกมาให้ใครเห็น เพราะถ้าหากทุกคนได้รับรู้ความจริงที่แม้แต่เขาก็ไม่อยากนึกถึง คนที่เดือดร้อนที่สุดคงจะไม่พ้นน้องชายต่างสายเลือดคนนั้นเป็นแน่..



ในเมื่อคาเมะเลือกที่จะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เรื่องทุกอย่างก็คงต้องเก็บเป็นความลับ..ระหว่างเรา



ก็ไม่ทำยังไงหรอก กูแค่แช่อยู่ในอ่างจนตัวแทบเปื่อย



ถึงริมฝีปากอิ่มจะโป้ปดคำใดออกมา หากแต่ในหัวสมองกลับไม่สามารถโกหกตัวเองได้ อ้อมกอดของกันและกัน สัมผัสที่ต่างเรียกร้องตลอดคืนจนถึงรุ่งเช้า นั่นเป็นสิ่งที่จะไม่มีใครล่วงรู้นอกจากคนเพียงสองคน..





ร่างของชายหนุ่มใบหน้าคมดุซึ่งมีผ้าขนหนูสีขาวผืนเดียวคลุมกายช่วงล่างเท่านั้น นัยน์ตาสีดำขลับกำลังเพ่งมองสารคดีสัตว์ป่าของแอฟริกาใต้บนจอโทรทัศน์ ในขณะที่ฝ่ามือข้างหนึ่งถือโทรศัพท์สีเดียวกับดวงตาแนบอยู่ที่ใบหู..



สรุปก็คือไอ้จินนอนแช่อยู่ในอ่างจนถึงเช้า



เออ ไอ้ยูมันโทรมาบอกกูแบบนั้นล่ะ ความจริงตั้งแต่ยูอิจิโทรมารายงานจนกระทั่งตอนนี้ จุนโนะก็ยังอดหัวเราะกับวิธีการสงบสติอารมณ์ของเพื่อนผู้เคราะห์ร้ายแทนเขาคนนี้ไม่ได้เสียที..



ชายหนุ่มนึกย้อนกลับไปเป็นตัวเอง ถ้าเป็นเขาล่ะก็คงไม่มีทางมาอดทนอดกลั้นอยู่แบบนี้ได้หรอก ถึงตอนนั้นคงได้เลือกใช้บริการสาวมากหน้าหลายตาที่ควงเล่นแก้เซ็งไปแล้ว..



อารมณ์ร่าเริงดั่งจุนโนะในยามปกติกลับสวนทางความรู้สึกของเรียวมากนัก ใบหน้าเรียบเฉยเหมือนกับทุกทีบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความกังวลใจที่อีกฝ่ายไม่มีโอกาสได้เห็น..



ชายหนุ่มเจ้าของดวงตาคมไม่ได้สนใจหยดน้ำที่ไหลลู่ลงมาจากเส้นผมเปียกชื้นของตัวเอง หรือแม้แต่เรื่องของจินที่จุนโนะกำลังเล่าอย่างขำขันอยู่ในตอนนี้ก็ตาม หากสิ่งที่เรียวสนใจกลับกลายเป็นความรู้สึกของเด็กหนุ่มที่ชื่อคาเมนาชิ คาซึยะ คนนั้นมากกว่า..



ถ้าจะให้พูดกันตามจริงแล้วเรียวไม่คิดว่าคนที่โดนยาปลุกจะระงับอารมณ์ความต้องการของตัวเองได้แค่การลงไปแช่อยู่ในอ่างน้ำอย่างที่จินบอก และถ้ามันเป็นแบบนั้นเพื่อนของเขาคงทุรนทุรายเพื่อหาทางปลดปล่อยความทรมานของตัวเองออกมาเป็นแน่..



สำหรับคาเมะที่รักพี่ชายต่างสายเลือดคนนี้มาโดยตลอดย่อมไม่มีทางทนเห็นสภาพนั้นของจินได้ นั่นจึงเป็นสิ่งที่เรียวนึกกลัวตั้งแต่รู้เรื่องเพื่อนโดนยาปลุกเมื่อเช้าแล้ว..



ไอ้เรียว วันนี้กูไปหามึงดีกว่าว่ะ



มาทำไม?



กูเบื่อ กูเซ็ง ที่สำคัญกูจะให้มึงช่วยคิดแผนแก้แค้นยัยเรนะด้วย!!! เสียงทุ้มตวาดกร้าวบ่งบอกว่าความโกรธยังคงฝังลึกอยู่ภายในอก จุนโนะหมายมั่นแล้วว่าจะเอาคืนคุณหนูทานากะอย่างสาสมเลยทีเดียว..



สิ้นคำพูดของเพื่อนรัก ผู้สืบทอดนิชิคิโดก็ไม่ได้ถามอะไรออกมาอีก เรียวจึงตอบรับความต้องการของจุนโนะไป ก่อนจะตัดบทวางสายลงในที่สุด..



ร่างโปร่งของชายหนุ่มใบหน้าดุสาวเท้าเร็วๆเดินไปห้องนอน หากแต่ยังไม่ทันถึงร่างเพรียวบางของเด็กหนุ่มที่สวนทางมาก็ทำให้เกิดการปะทะกันเข้าเบาๆ ฮิโรกิรีบก้มหน้างุดด้วยความหวาดหวั่น ไม่กล้าเงยมองใบหน้าของอีกฝ่ายว่าจะปรากฏความโมโหออกมามากมายเพียงใด..



ก้มหน้าทำไม?



ริมฝีปากบางพ่นลมหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่ายเมื่อนัยน์ตาคมจ้องมองคนที่เอาแต่ยืนก้มหน้านิ่งไม่ยอมตอบคำถาม คุณชายนิชิคิโดก็ไม่คิดจะใส่ใจอะไรกับท่าทางแบบนั้นต่อไปอีก ช่วงขาเรียวจึงสาวเท้าเข้าห้องนอนดั่งที่ตั้งใจไว้ในตอนแรก..



หากแต่จังหวะการก้าวเดินกลับต้องหยุดชะงักไปเมื่อได้ยินเสียงแผ่วเบาของใครอีกคน..



ขอโทษครับ



เรียวไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมประโยคสั้นๆเพียงประโยคเดียวกลับทำให้เขานึกขำ คงเพราะน้ำเสียงของคนพูดที่ฟังดูสั่นสะท้านราวกับกลัวเกรงเขาเสียเต็มประดามันชวนให้อยากหัวเราะออกมาดังๆก็เป็นได้ แต่ทว่าในตอนนี้ริมฝีปากบางกลับกำลังหยักยิ้มขึ้นมาเล็กน้อยโดยที่เจ้าตัวเองก็ไม่ทันได้รู้สึก..



จริงสิ นายยืนรออยู่ตรงนี้เดี๋ยวแล้วกัน



ใบหน้าสวยเงยขึ้นมาทันทีหลังจากที่คิดว่าต้องโดนเจ้านายตะคอกใส่ด้วยความโกรธ แต่ทุกอย่างที่คิดไว้กลับตรงข้ามหมด นอกจากจะไม่มีวาจาเสียดแทงออกมาให้ได้ยินแล้ว น้ำเสียงของอีกฝ่ายก็ดูเหมือนว่าจะแตกต่างไปจากทุกทีด้วย..



ไม่นานเท่าไรนักคนที่คล้อยหลังหายไปเมื่อครู่ก็กลับมาพร้อมกับโทรศัพท์เครื่องเล็กสีขาวที่ฮิโรกิไม่เคยเห็น และจากนั้นคิ้วเรียวก็ถูกเลิกขึ้นด้วยความงุนงงเมื่อฝ่ามือของคนตรงหน้ายื่นโทรศัพท์เครื่องนั้นมาให้..



รับไปสิ นายไม่มีมือถือไม่ใช่เหรอ?



แต่......



ท่าทางอึกอักของฮิโรกิทำให้ชายหนุ่มต้องขมวดคิ้วมุ่นด้วยความรำคาญใจ โทรศัพท์เครื่องเล็กสีขาวจึงถูกฝ่ามือใหญ่ของเรียวยัดเยียดลงบนมือของเด็กหนุ่มร่างเพรียวในที่สุด..



ในนั้นมีเบอร์ของฉันเมมเอาไว้ เวลาไปไหนก็เอามือถือติดตัวไปด้วย ถ้าฉันจะเรียกใช้อะไรจะได้สะดวกหน่อย



ครับ



หลังจากที่ได้ยินคำตอบรับสั้นๆของอีกฝ่ายแล้ว คุณชายนิชิคิโดก็หันหลังกลับเดินเข้าไปในห้องโดยไม่เอ่ยคำสั่งอะไรออกมาอีก และทันทีที่ประตูบานใหญ่ได้ถูกปิดลงดวงตากลมใสก็หันเหความสนใจจากชายหนุ่มผู้เป็นเจ้านายมายังสิ่งของที่อยู่ในมือแทน..



รอยยิ้มสวยที่ไม่เคยมีอีกเลยตั้งแต่เกิดเรื่องราวต่างๆมากมายจนถึงเดี๋ยวนี้กลับฉายชัดบนใบหน้าหวาน โดยที่ฮิโรกิก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันเกิดขึ้นจากอะไร..



มือถือเครื่องเล็กสีขาวหรือว่าคนที่ให้ของสิ่งนี้มา..






To be continue



Talk



ในที่สุดฟิคเรื่องนี้ก็ได้อัพเสียที ทั้งๆที่ยังสอบไม่เสร็จแท้ๆ แต่เห็นว่าอาทิตย์นี้ยังพอว่างและประจวบเหมาะกับที่มีคนตั้งกระทู้ทวงในบอร์ดของซึกะก็เลยมีโอกาสได้ปั่นเอามาลงให้อ่านกันอย่างที่เห็นนั่นล่ะค่ะ ความจริงอยากพูดคำอื่นบ้าง แต่ก็รู้ว่าเราผิดที่ดองนานเหมือนเคย -*- เพราะงั้นคำที่ดีที่สุดก็คงไม่พ้นคำว่าขอโทษจริงๆ

สำหรับตอนนี้ไม่รู้ว่าจะมีคนอ่านไปแล้วยิ้มไปบ้างรึเปล่า(มีอะไรให้ยิ้ม- -) เอาเถอะค่ะจะเห็นได้ว่าตอนนี้ออกกันครบทุกคู่เลยใช่มั้ย หวังว่าจะชอบตอนนี้กันบ้างไม่มากก็น้อยนะคะ

PS.1 ต้องขอบใจน้องหมวยเลยล่ะ เพราะน้องเป็นคนที่ทำให้ฟิคเรื่องนี้ได้ขึ้นจากโหลดองชั่วคราวเสียที555+
น้องทั้งทวงในเอ็ม และยังทวงกับพี่ทางโทรศัพท์อีก นับถือเรื่องความพยายามในการทวงฟิคจริงๆเลยจ้ะ

PS.2 ขอบคุณคนอ่านที่คิดถึงฟิคดองแห่งปีเรื่องนี้ทุกคนด้วยนะคะ ไม่ว่าจะลงคอมเม้นท์ทวงกันในไดหรือใน
บอร์ด ขอบคุณมากจริงๆค่ะ

PS.3 ช่วงนี้มีเรื่องดีๆเกิดขึ้นเยอะมากๆ ก็หวังว่าจะเป็นแบบนี้ต่อไปนะ หลังจากที่เดือน4 คนพี่กลับมา เดือน5
คนน้องและหมีก็กลับมาอีก ถึงแม้จะยังไม่กลับมายืนในจุดๆเดิม แต่เราก็หวังว่าวันนั้นจะมาถึงในเร็วๆนี้
และเดือน7 ซึ่งเป็นเดือนแห่งการรอคอย ถึงจะยังไม่ถึงแต่เราก็เชื่อมั่นว่าทุกอย่างที่น้องกับหมีตั้งใจทำจะ
ต้องผ่านไปด้วยดีแน่ๆ ถือว่าเป็นอวยพรล่วงหน้าล่ะนะ^^

PS.4 ดูแลน้องให้ดีนะเรียว แล้วอย่าลืมที่บอกไว้เองล่ะว่าจะนัดน้องกินข้าวด้วยกันเนี่ย

PS.5 ขอบคุณที่หลงเข้ามาอ่านจนถึงบรรทัดสุดท้ายนะคะ^____^

Title : My DaDDy
Cast : Nishikido Ryo × Uchi Hiroki
Part : Chapter 2
Author : nanzhou






ไม่ว่าเมื่อไรหรืออีกนานแค่ไหน ฐานะของเราทั้งคู่ก็คือพ่อกับลูกอยู่ดี เพราะฉะนั้นเรื่องความรักยิ่งไม่มีทางเป็นไปได้ใหญ่...ตัดใจซะเถอะ ฮิโระ



แต่..ผมทำไม่ได้ ไม่ว่ายังไงก็ตัดใจจากเรียวจังไม่ได้...ผม รักเรียวจัง



เราไม่เข้าใจที่ฉันพูดเลยใช่มั้ย? บอกแล้วไงว่ามันไม่มีทางเป็นไปได้ ไม่ว่าเมื่อไรก็ไม่มีทางเป็นไปได้ เลิกทำให้ฉันลำบากใจสักทีฮิโรกิ!!



ร่างเพรียวบางของคนที่กำลังอยู่ในห้วงนิทราแห่งการหลับใหลสะดุ้งสุดตัวจากความฝันที่เสมือนจริงเมื่อครู่ ดวงตากลมสีน้ำตาลเข้มที่ถูกปิดลงไม่ถึงครึ่งชั่วโมงเสียด้วยซ้ำกลับต้องเปิดขึ้นอย่างตื่นตระหนกคล้ายกับคนหวาดระแวง กลีบปากอิ่มสีจัดเผยอออกระบายลมหายใจถี่รัว ในขณะที่เม็ดเหงื่อน้อยใหญ่ต่างผุดขึ้นพรั่งพราวทั่วใบหน้าหวานสวย..



เด็กหนุ่มถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ราวกับโล่งอกเสียเต็มประดาหลังจากที่รับรู้ว่าเรื่องเมื่อครู่เป็นเพียงแค่ความฝันเท่านั้น ถึงแม้จะเป็นความฝันที่นึกหวั่นอยู่บ่อยครั้งว่ามันอาจเป็นเรื่องจริงขึ้นมาสักวันหนึ่ง ดั่งที่เคยเกิดขึ้นแล้วในอดีต..



ความทรงจำที่นึกอยากจะลบเลือนออกไป..



ฮิโรกิค่อยๆยันร่างเพรียวของตัวเองขึ้น แผ่นหลังบางเอนพิงพนักหัวเตียง ก่อนที่มือทั้งสองข้างของเจ้าตัวจะคว้าผ้าห่มผืนใหญ่ที่ใช้คลุมกายตลอดเมื่อคืนที่ผ่านมาบดบังเรือนร่างเปลือยเปล่าของตัวเองไว้อีกครั้ง..



นัยน์ตากลมสีน้ำตาลเข้มของเด็กหนุ่มเสมองที่นอนด้านข้างซึ่งตอนนี้ไร้เงาของคนที่โอบกอดเขาอยู่แทบทั้งคืน และจากนั้นริมฝีปากอิ่มสีจัดก็ถูกเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง ในขณะที่มือเรียวเล็กทั้งสองข้างกำผ้าห่มผืนใหญ่ที่ใช้ปกปิดเรือนร่างบอบบางของตัวเองไว้แน่นราวกับเป็นการระบายความอัดอั้นที่กำลังเกิดขึ้นภายในจิตใจ..



การที่ตื่นนอนมาแล้วไม่พบเจ้าของอ้อมกอดอบอุ่นคนนั้นไม่ใช่เรื่องที่ฮิโรกิจะต้องติดใจสงสัยอย่างไร เพราะช่วงเวลาสายโด่งขนาดนี้ คนที่มีความรับผิดชอบสูงในเรื่องหน้าที่การงานคนนั้นคงจะนั่งอยู่บนเก้าอี้ประจำตำแหน่งประธานบริษัทเพื่อตรวจตราเอกสารต่างๆเรียบร้อยแล้ว..



และถ้าเพียงแต่เมื่อเช้าที่ผ่านมาเด็กหนุ่มจะไม่ได้รับรู้เรื่องราวบางอย่างของใครคนนั้นหรืออีกนัยหนึ่งก็คือคนรักของตัวเองเข้าโดยบังเอิญ เปลือกตาอันหนักอึ้งทั้งสองข้างที่ฮิโรกิต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการข่มให้มันปิดสนิทลงอยู่ตอนนี้ก็คงจะสามารถทำได้อย่างไม่ยากเย็นเท่าไรนัก..



ถ้าเพียงแต่จะไม่ต้องมารับรู้ว่าเรียวจังของเขากำลังจะแต่งงานกับผู้หญิงคนหนึ่งที่ชื่อ...อายะ..



ฮิโรกิเคยคิดว่าความรักระหว่างเขากับเรียวคงไม่มีทางบรรจบกันได้ตามความคาดหวัง เพราะความรักของเขาเป็นเหมือนตราบาปมากกว่าที่มาหลงรักคนที่มีฐานะเป็นพ่อของตัวเอง แต่ถึงแม้ความรู้สึกนี้จะเรียกว่าเป็นความผิดอย่างไร จะทำให้สังคมภายนอกรังเกียจมากแค่ไหน เขาก็ยังเลือกที่จะไขว่คว้ามันเอาไว้อยู่ดี..



แต่ดูเหมือนว่าความรักที่เขาพยายามเหนี่ยวรั้งอย่างสุดกำลังคงต้องจบสิ้นลงในไม่ช้านี้เมื่อผู้หญิงที่ชื่ออายะจะก้าวเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของตระกูลนิชิคิโด เป็นเจ้าสาวที่จะได้ใช้ชีวิตร่วมกับเรียวในฐานะของภรรยา และเป็นคนที่เขาต้องให้ความเคารพในฐานะของแม่อีกด้วย..



มือเรียวเล็กที่เคยยึดผ้าห่มผืนหนาเอาไว้บัดนี้กลับถูกใช้เช็ดหยดน้ำมากมายที่พรั่งพรูออกมาจากดวงตากลมสวยแทน ความอึดอัดเสียใจต่างๆนานายิ่งเป็นเสมือนเครื่องช่วยบีบรัดหัวใจดวงน้อยที่เต้นอยู�